مدارس باید “شهروندی دیجیتال” را جدی بگیرند

مدارس

صحبت از تکنولوژی به عنوان بخش مجزایی از زندگی دیگر معنی ندارد.

البته از نظر صنعتی یا تجاری این تمایز معنی می‌دهد، ولی از نظر جامعه شناختی، و در اینجا از نظر آموزشی، زندگی امروزی ما با تکنولوژی در هم آمیخته است.

اشاره به “تکنولوژی زندگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد” مطلبی بدیهی است. همان قدر بدیهی که “الفبا” زندگی ما را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

پس وقتی مدارس وظایفی چون “به کار بردن تکنولوژی” یا “توسعه شهروندی دیجیتال” را برای خود تعریف می‌کنند، در واقع دارند جدایی آموزش از باقی دنیای مدرن را ایما می‌کنند.

مثلا فرض کنید مدارس می‌گفتند “امیدواریم کتاب‌ها وارد دنیای آموزش شوند.”

برای تبیین بهتر موضوع باید نگاهی به زندگی قشر جوان بیندازیم. زندگی این قشر از جامعه تا حدی با تکنولوژی گره خورده است که مرزی بین آن و زندگی اجتماعی و حتی شغلشان دیده نمی‌شود.

تجربه آنلاین آنان خیلی وقت است شکل گرفته است. هم زمان با مدرسی که با افتخار به آنان اطلاع می‌دهد یک کلاس مجازی برایشان ساخته، آنان در حال استفاده از گوگل، اینستاگرام یا هر فضای مجازی دیگری هستند.

 

مدارس و شهروندی دیجیتال

به یاری تکنولوژی، جهان به سرعت در حال تغییر است. به این ترتیب اخلاق اجتماعی، روحی-روانی و مدنی قشر جوان روز به روز بیشتر با تعاملات آنلاین شکل می‌گیرد.

فضای دیجیتال ورودی‌های متفاوت و گاها سردرگم کننده‌ای ارائه می‌دهد. مدارسی که آموزش “جهت دهی به فضای دیجیتال” را اولویت خود قرار نمی‌دهند، با مشکل بزرگی روبرو خواهند شد. خروجی چنین مدارسی قشر جوانی خواهد بود که به خوبی قادر نیست تجربه آنلاین خود را ارزیابی کند و تصمیماتی عقلانی و مسئولیت پذیرانه در این زمینه بگیرد.

مطالعات مدنی بهترین فرصت برای سیستم آموزشی است تا شکاف بین آموزش و تکنولوژی را پر کند. البته مطالعات مدنی، علاوه بر مطالب رایج و بنیادی باید شامل بررسی “تاثیر فضای دیجیتال” بر مسائلی مانند آزادی بیان، تفکر انتقادی، روشن فکری و مسئولیت پذیری باشد.

امروزه، قشر جوان بیشتر از همیشه نیازمند راهنمایی در زمینه هدایت دنیای آنلاین است:

 

  • برای آگاه سازی در مورد تناقض بین شخصیت آنان در دنیای آنلاین و خود واقعی‌شان
  • برای تشخیص جهت گیری خودشان و بقیه
  • برای تشخیص خبر جعلی از خبر واقعی
  • و در نهایت برای استقلال فکری

 

آیا چنین سبکی از آموزش نقشی در سیستم آموزشی ما دارد؟ اگر جمعی از دانشجویان دبیرستانی را جمع کنیم و پروژه‌ای تحت عنوان “اعتبار سنجی اطلاعات آنلاین” برای آنان تعریف کنیم، چند درصد از آنان با موفقیت چنین پروژه‌ای را به انجام خواهند رساند؟ دانستیم که تکنولوژی بخش جدایی ناپذیر آموزش است. ولی آموزش در زمینه استفاده از آن چطور؟

شهروندی دیجیتال تمایزی با شهروندی عادی ندارد. و از آن جایی که ما، و به خصوص قشر جوان، تمایزی بین این دو قائل نیست، پس همگی باید بیش از این به “استدلال مدنی آنلاین” در کنار استفاده روزمره از تکنولوژی بپردازیم.

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *